Leszek Józef Serafinowicz, pseudonim Jan Lechoń (ur. 13 marca 1899 w Warszawie – zm. 8 czerwca 1956 w Nowym Jorku) – polski poeta, krytyk literacki i teatralny, współtwórca grupy poetyckiej Skamander. pochodzenia ormiańskiego.
ył synem Władysława Serafinowicza herbu Pobóg (1860-1938) i Marii z Niewęgłowskich herbu Jastrzębiec (1864-1942). Pochodził z rodziny warszawskiej inteligencji pochodzenia ormiańskiego. Lechoń miał dwóch braci – Zygmunta Serafinowicza ([[1897-1971) i Wacława Serafinowicza (1901-1946). W latach 1907/1908 Leszek Serafinowicz rozpoczął naukę w szkole im. Stanisława Staszica z polskim językiem wykładowym, a w roku 1911 przeniósł się do szkoły klasycznej im. Emiliana Konopczyńskiego, w której zasłynął jako szkolny poeta. W grudniu 1912 nakładem ojca ukazał się jego debiutancki tomik wierszy Na złotym polu. W 1914 wydał kolejny Na różnych ścieżkach dedykowany Leopoldowi Staffowi. Zbiory wierszy wydał pod pseudonimem Jan Lechoń. W 1916 Lechoń zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Studiów nigdy nie ukończył. W tym czasie współredagował czasopismo „Pro arte et studio”. Był współzałożycielem kawiarni Pod Pikadorem i grupy poetyckiej „Skamander”, to on wymyślił jej nazwę, wygłosił także słowo wstępne na pierwszym jej publicznym występie 6 grudnia 1919. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pracował w Biurze Prasowym Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego. Współtworzył kabaret literacki Pikador, który miał swoją siedzibę w kawiarni „Pod Picadorem”. Należał do Związku Zawodowego Literatów Polskich, był sekretarzem generalnym PEN Clubu. W latach 1926-29 był redaktorem pisma satyrycznego „Cyrulik Warszawski”. W 1925 otrzymał nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, a w 1935 Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury.
W latach 1930-39 był attaché kulturalnym ambasady polskiej w Paryżu, po klęsce Francji wyjechał do Brazylii, a później do Stanów Zjednoczonych gdzie zamieszkał w Nowym Jorku. Współzałożyciel Polskiego Instytutu Nauk i Sztuk w USA. Współpracował i redagował wiele periodyków polonijnych. Zmarł śmiercią samobójczą – skoczył z XII piętra hotelu Henry Hudson, jako motyw podano „zaszczucie środowiska” potęgujące depresję. Według jednej z hipotez miał być represjonowany przez tamtejszych Polaków za swoją orientację homoseksualną. Według innej hipotezy wynikającej ze wspomnień jego przyjaciela, Adama Ciołkosza, przyczyną samobójczej śmierci była depresja związana z utrwaleniem władzy komunistycznej w Polsce. W 1991 prochy poety ekshumowano z cmentarza Calvary w dzielnicy Queen’s w Nowym Jorku i pochowano na Cmentarzu Leśnym w Laskach, we wspólnym rodzinnym grobie wraz z rodzicami Władysławem i Marią Serafinowiczami.
Debiutował w wieku 14 lat tomikami Na złotym polu (1913 ) i Po różnych ścieżkach (1914). W 1916 w Pomarańczarni wystawiono jego nokturn dramatyczny W pałacu Stanisława Augusta. Zbiór wierszy Srebrne i czarne został nagrodzony przez Polskie Towarzystwo Wydawców. Zainteresowanie i nagły sukces w dziedzinie poezji nie miał dobrego wpływu na poetę. Przygnieciony ciężarem legendy narastającej wokół niego, nie wydał żadnego zbioru aż do wybuchu wojny. Klęska kraju przebudziła w nim chęć tworzenia. Ukazały się: Lutnia po Bekwarku (1942), Aria z kurantem (1945), Marmur i róża. Jego poezja łączyła w sobie zarówno elementy romantyczne i klasycystyczne. Zdecydowanie różniła się od twórczości poetów Skamandra. Przetłumaczył także kilka sztuk teatralnych, pisał szkice i recenzje literackie.
Właściwie Leszek Serafinowicz. Poeta, publicysta, krytyk literacki i teatralny. Urodził się 13 czerwca 1899 w Warszawie, zmarł 8 czerwca 1956 w Nowym Jorku.
Pierwsze utwory opublikował już jako czternastolatek, debiutancki tomik poetycki NA ZŁOTYM POLU wydał w 1912. Po ukończeniu gimnazjum studiował polonistykę (1916-1918) na Uniwersytecie Warszawskim. Był współredaktorem pisma „Pro arte et studio” i jego kontynuacji „Pro arte”, zamieszczał w nich liczne wiersze i recenzje, współpracował z „Sowizdrzałem” (1917-1919). Współtworzył kabaret literacko-artystyczny Pikador (1918) oraz był jednym z założycieli i twórców grupy poetyckiej Skamander – na pierwszym jej występie (6 grudnia 1919) wygłosił słowo wstępne, jego pomysłem była jej nazwa. W „Skamandrze” publikował wiersze, artykuły literackie i publicystyczne oraz recenzje (1920-1923).
W 1921 dokonał próby samobójczej, odratowany leczył się w licznych szpitalach i sanatoriach. Publikował na łamach „Kuriera Porannego” (1922, 1927-1928), magazynu „Pani” (1923-1926), „Wiadomości Literackich” (1924), „Głosu Prawdy” (1926-1929). W latach 1926-1929 był reaktorem pisma satyrycznego „Cyrulik Warszawski”, w 1929 – sekretarzem redakcji wydawanego przez W. Berenta „Pamiętnika Warszawskiego”. Należał do zarządu Związku Zawodowego Literatów Polskich, był sekretarzem generalnym PEN Clubu. Otrzymał Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1925) i Złoty Wawrzyn PAL (1935).
W latach 1930-1939 przebywał w Paryżu, gdzie pełnił obowiązki attaché kulturalnego ambasady polskiej. Po klęsce Francji wyjechał przez Hiszpanię i Portugalię do Brazylii, by w 1941 przenieść się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkać w Nowym Jorku. W latach 1941-1947 wraz z Kazimierzem Wierzyńskim i Józefem Wittlinem redagował kolejno „Tygodniowy Serwis Literacki Koła Pisarzy z Polski”, „Tygodniowy Przegląd Literacki Koła Pisarzy z Polski” i od 1943 „Tygodnik Polski”. Był współzałożycielem Polskiego Instytutu Naukowego, wygłaszał odczyty i wykłady, współpracował z filmem. Stale współpracował z wydawanymi w Londynie „Wiadomościami Polskimi Politycznymi i Literackimi”. W 1952 otrzymał nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Zmarł śmiercią samobójczą.
W latach 1917-1920 Lechoń uprawiał wierszowaną satyrę polityczną – w utworach zebranych w tomie „Rzeczpospolita Babińska. Śpiewy historyczne” wyśmiewał sfery polityczne kreowanego w 1917 przez Niemców marionetkowego „Królestwa Polskiego”, a także stosunki panujące już w wolnej Polsce. Utwory te były swego czasu bardzo popularne, jednak, jako mocno powiązane z realiami, szybko straciły czytelność. Sławę przyniósł mu wydany w 1920 tom KARMAZYNOWY POEMAT – udana próba zmierzenia się z wzorcami wielkiej literatury narodowej, nawiązująca swoją poetyką do Mickiewicza (wiersz MOCHNACKI) i Słowackiego (DUCH NA SEANSIE), a za temat mająca Polskę i jej sytuację w obliczu odzyskanej niepodległości. Pada tam słynne „A wiosną niechaj wiosnę, nie Polskę, zobaczę” (HEROSTRATES), nawołujące do wyzwolenia literatury z tematyki narodowej. W wielu jednak utworach pojawiają się postaci z polskiej mitologii narodowej – Mochnacki czy Zagłoba, widoczna jest także fascynacja narodową tradycją. KARMAZYNOWY POEMAT, będąc rozrachunkiem z polską mitologią, próbuje kreować (zwłaszcza w wierszach MOCHNACKI i PIŁSUDSKI) nowy mit.
Kolejnym z tomów Lechonia było SREBRNE I CZARNE, wydane w 1924. Przyniósł on fascynację śmiercią i grzechem (tytuł stanowił aluzję do srebrno-czarnych ozdób pogrzebowych) i pozostaje do dziś jedną z najbardziej pesymistycznych książek poetyckich w polskiej literaturze. Zawierał wiersze kunsztowne w formie, opierające się na stylizacji zarówno klasycystycznej, jak i zbliżonej do barokowej stylistyce prowadzących do paradoksu antytez.

Po tej książce Lechoń nie wydał już w Dwudziestoleciu ani jednego tomu – uważa się, że paraliżował go poziom jego debiutu, któremu nie potrafił dorównać, a tym bardziej, którego nie umiał przewyższyć. Te dwa tomy zapewniły mu jednak trwałe miejsce w historii literatury polskiej, okazując się z czasem zapowiedziami klasycystycznych nurtów Dwudziestolecia (SREBRNE I CZARNE) oraz poezji historiozoficzno-mitologicznej lat trzydziestych (KARMAZYNOWY POEMAT).
Lechoń ponownie zaczął tworzyć po wybuchu wojny – w tej twórczości dominowała liryka patriotycznego hołdu dla ofiar i bohaterów walczącego kraju, wygnańcza nostalgia i wspomnienia, z czasem pojawiły się posępne w nastroju i powściągliwe w wyrazie, często aluzyjne, wiersze osobiste.
Lechoń pozostawił dosyć bogaty dorobek eseistyczny, obejmujący szkice i recenzje literackie publikowane w latach 1930-1938 w „Gazecie Polskiej”, cykl prelekcji „O literaturze polskiej” wygłoszony w 1940 w Paryżu, prace o Słowackim i Mickiewiczu oraz tom szkiców o Ameryce i jej kulturze „Aut Caesar aut nihil”. Wiele uwag o literaturze, malarstwie i muzyce zawiera prowadzony od 1949 dziennik, stanowiący źródło wiedzy o złożonej osobowości poety. Lechoń był też tłumaczem kilku sztuk teatralnych (m.in. J. Giraudox WOJNY TROJAŃSKIEJ NIE BĘDZIE) i poezji (A. Błok).