W powojennym rozwoju oświaty zawodowy prestiż nauczyciela uważano za priorytet. Dlatego zwracano przede wszystkim uwagę na formy organizacyjne doskonalenia nauczycieli. Organizacja doskonalenia zawodowego nauczycieli kształtowała się w szczególnych warunkach, kiedy większość miała wykształcenie średnie, a duża ich część nie posiadała w ogólne kwalifikacji. W doskonaleniu zawodowym koncentrowano się więc na wyrównywaniu podstawowych braków w przygotowaniu oraz rozwijaniu doraźnych form, pozwalających uzupełniać niedostatki wiedzy i brak umiejętności. W miarę jak podnosił się poziom wykształcenia, powstawały również nowe potrzeby w zakresie doskonalenia i zmieniała się misja nauczycieli w systemie oświaty.

W latach siedemdziesiątych odbyła się dyskusja o szerokim zasięgu na temat sytuacji w naukach pedagogicznych. Jednym z jej wątków było zagadnienie doskonalenia nauczycieli. Uważano, że bezpośredni udział w procesie stymulowania zawodowego posłannictwa nauczycieli powinni wziąć nauczyciele akademiccy. W związku z tym powołano Instytut Kształcenia Nauczycieli w Warszawie, a także jego oddziały terenowe w poszczególnych województwach. IKN miał czynnie uczestniczyć we wszystkich poczynaniach mających na celu podniesienie na wyższy poziom roli nauczyciela. Powołano także centra doskonalenia nauczycieli. Były to wyspecjalizowane filialne ośrodki prowadzące prace naukowo-dydaktyczne związane z doskonaleniem i samokształceniem kadr oświatowych. Instytucje te zatrudniały głównie nauczycieli akademickich.

We współcześnie urzeczywistnianej reformie edukacji rola nauczyciela i jego doskonalenia jest również znacząca. Szczególnie eksponowane jest zagadnienie szczebli awansu zawodowego nauczycieli. Stopnie awansu nauczycieli wprowadzono w roku szkolnym 2000/2001, rezygnując tym samym ze stopni specjalizacji zawodowej, które wcześniej były formalnym potwierdzeniem rozwoju zawodowego nauczycieli. Doskonalenie nauczycieli obejmuje dziś wiele form, które podlegają okresowym zmianom.

1. Krawcewicz S., Kształcenie i doskonalenie nauczycieli. Problemy i tendencje. Warszawa 1974.
2. Krawcewicz S., Kształcenie ustawiczne nauczycieli. Warszawa 1976.
3. Więckowski R., Ewolucja systemu doskonalenia nauczycieli w Polsce. „Życie Szkoły” 2001 nr 3.